Terminal Sakura

“TK-5401 no hikouki wa gogo juuichi yonjuu fun Sakura Terminal he jouriku shita”

O siyah hırkan her zamanki gibi yine üstünde. Havaalanına yeni inmişsin. Gece saat 12.04. Pasaport kontrolünden geçiyorsun. Elinde ikisi büyük, diğeri küçük, üç tane bavul var. Omzunda askılı bir okul çantası, içinde mangalar, Gameboy, dergiler, Pokémon peluşun var. Sırtında ise sırt çantası ve gitarın var. Sırt çantanda dizüstü bilgisayarın, Galatarasay yastığın ve küçük bir Japonya bayrağı var. Gitarın ise bu anı beklediğinin bir göstergesi. Hoş, ne kadar biliyorsan gitar çalmayı, almıştın zamanında işte.

Hayalini kurduğun o Japon kızları görüyorsun etrafta. Onlarla gidip tanışıyorsun, hepsiyle birer birer ve uzun uzun. Nasıl olduysa, takır takır Japonca konuşuyorsun. Hepsi güler yüzlü, neşeli. Onlara nerden geldiğini, neden geldiğini falan anlatıyorsun. Adını ise sol elindeki orta ve yüzük parmaklarına yaptırdığın, Katanaka alfabesinden “me” ve “te” dövmeleriyle gösteriyorsun. “Kawai!” diye cevap veriyor sana kız, mutlu oluyorsun. Japonya’ ya ayak bastığından beri ilk arkadaşınla tanışıyorsun. Belki de ilk sevgilin?

Onunla birlikte muhabbet ede ede, yavaş adımlarla ilerliyorsun. Etrafa heyecanlarla bakıyorsun, gördüğün mağazalarla ilgili “Kono shoppu wa nan desu ka” diye durmadan soruyorsun. En ufak bir Japonca yazıda elin ayağın titriyor, delice gülümsüyorsun. Mutluluktan ağzın yırtılacak neredeyse. Telefonunu ise açmadın hala, ailene haber vericektin sözde indiğine dair. Her Japon’un suratına bakıyor gülümsüyorsun gözlerini kısarak. Yanındaki kız ise senin hareket ve mimiklerine gülüyor. Biliyor ki senin için bu anlar değişilmeyecek. Heyecandan o kadar terlemişsin ki, saçların yüzüne yapışmış. Düzeltmiyorsun bile, her saniyenin, her gördüğün şeyin tadını çıkarıyorsun.

Kapıyı gördükçe birden hızlanıyorsun. Kızı arkada bırakıyorsun, o derece. Kız arkandan “Mete-kun, matte kudasaii!” diye bağırıyor. O kadar heyecanlısın ki, duymuyorsun kızı. Çünkü biliyorsun ki kapının ardında sana sonsuzluklar açılacak. Gri şehrin rengarenk dünyası. Rengarenk dünyanın pembeleri. Pembelerin çiçeklerini.

Birden açılan kapı sonucu gözlerini acıtan ve yaşlandıran ışık, yerini bir odanın tavanına bırakıyor.

“Ohayou gozaimasu” Mete Sezgin.

>

Yağmurda ıslansak demiştim, duşa girsek demiştim sonra da ayaklarına oje sürsem demiştim. Hah, o oje sürme işi var ya… Onu Japonya’da, bir okyanus kenarı köyünde, ahşap bir evde yapsak. Çünkü orada bizi kimsecikler rahatsız edemez. Gaz lambası ve mumlarla aydınlatırız etrafı. Aslında düşündüm de, orada duş olayını da gerçekleştirebiliriz. Açık hava sıcak banyosunda birbirimize korkakça bakar, yıldızları sayarız. Sıra sıra sırtlarımızı yıkarız. Soğuk havaya inat, sımsıcak suda birbirimize bakamadan sarılırız… Ne dersin?

Mesela

Burası nehir kenarında, 

Terk edilmiş bir evin bahçe kapısı.

Şey diyecektim sana.

Eğer istersen, senle ben,

O taş merdivenlerde geceleri oturabiliriz.

Ne konuşacağımız önemli değil,

Yumurta kırmasından tut da, öpüşmenin sırlarına kadar.

Amaç birlikte olmak.

İstersen bacaklarımızı demir kapının parmaklıklarından çıkarıp,

Ayağımızla soğuk suları,

Okşayabiliriz sabahlara kadar.

Üşümemiz mühim bir şey değil.

Ben sana sarılabilirim,

Sımsıkı.

Ve en önemli olan şey,

Yağmurun nehre dinlettiği sesi,

Sadece ikimiz dinleyebiliriz.

-

Bazen hareket edemediğin durumlar var.

Yalnızlık gibi.

Kıpırdayamadığın.

Yere dökülmüş, 

Bir kırmızı şarap kadar,

Zor durumda olduğun,

Durumlar.

=

Bir çakmağın çıkardığı o bozuk ses kadar normaldi her şey. Ne iyi, ne kötü. Belki de sonbahar yüzünden kötü yoktu. Belki de yaz olmadığı için iyiydi. Bilmiyorlardı.

Eski taş bir merdivene doğru yürüyorlar. Yağmur ince ince ama sert bir şekilde yağıyordu. Hava soğuktu. Bu havada dışarıya çıkmak delilikti aslında. Onlar da ne için çıktıklarını bilmiyorlardı. İki telefon arasındaki on saniyelik, bir kaç Penny tutan bir konuşma sonrası kapıda buluşmuşlardı. Çocuk “Çık” demişti selam vermeden, kız da, ağzı dolu olduğundandı muhtemelen, boğuk bir sesle ”Hıhım” diye cevaplamıştı.

Eski taş bir merdivene doğru yürüyorlar. İkisi de eldiven giymemiş. Atkı sadece erkekte var. Bere ise her ikisinde var. Erkek solda yürüyor, kız sağda. El ele tutuşmuşlar. Erkeğin sol elinde gazete kağıdına sarılı bir şey vardı. Islanıyordu gazete kağıdı. Sol eli üşüyordu ve yorgundu. Yerdeki su birikintilerine aldırmadan ayakkabılarını ıslatıyorlar. Sadece tutuşan elleri sıcak. Üşüyor ikisi de, bakma.

Eski taş bir merdivene doğru yürüyorlar. Rüzgar yer yer şiddetli, ikisini de dövüyor. Buna karşılık kafalarını eğerek, nedense yavaş adımlarla yürüyorlar. Erkek bir an duruyor, elindekini düzeltiyor. Kız, “O nedir?” diye sorduğunda erkek cevap vermiyor. Taş merdivene yaklaştıkça, çalıların üstünden atlıyorlar. Kız atlayamadığı için erkek elindekini ıslak ve çamurlu yere koyuyor, kızın elinden tutup ona yardım ediyor.

Eski bir taş merdivene oturuyorlar. Bu taş merdiven nehirle iç içe. Bu taş merdiveni herkes bilmiyor. Sadece karşı tarafındaki eski okul oraya her gün baktığı için biliyor. Kızın buraya ilk defa gelişi. Erkek ise daha önceden buraya yazın gelmiş. Erkek gazete kağıdını nazikçe çıkarıyor. Kız ona yaslanmış, ısınmaya çalışıyor. Popoları ıslak çimde, belki de çamurlanıyor. Gazete kağıdının içinden bir şarap şişesi. Yarım. Yarısını kim içti bilinmiyor.

Çocuk bir kaç yudum alıyor şaraptan, kıza veriyor. Kız şarabı yudumlarken, erkek ayakkabısını çıkarıyor. Kız göz ucuyla bakıyor. Erkek ayaklarını demir parmaklıklar arasından soğuk nehre değdiriyor. Kız da şişeyi kenara koyuyor, ayakkabısını çıkarmaya başlıyor. Ayağını demir parmaklıklar arasından nehre değdiriyor. Şişeyi eline alıp çocuğa uzatıyor. Çocuk bir kaç yudum içiyor. Gözlerini kısarak, boğazının acıdığını dile getiriyor. Kız küçük bir gülümsemeyle şişeyi alıyor ve içiyor. Oysa ki şişeyi bitiriyor. Çocuğa şişeyi geri verdiğinde, çocuk şişenin boş olduğunu fark ediyor.

Şişeyi kenara koyuyor çocuk. Kıza bakıyor. Gülümsüyor. Kız ise kafasını nehre doğru çevirip, hıçkırıyor. Muhtemel şaraptan. Kafasını yukarı kaldırıyor daha sonra. Yüzüne düşen yağmur yüzünden gözünü açamıyor. Çocuk bunu tatlı buluyor. Sol eliyle kızı kendine çekiyor. Kızın kafası çocuğun bacaklarına düşüyor. Çocuk küçük bir öpücük konduruyor kızın dudağına. Kız gözleri kısık ve boğuk bir sesle “Bir daha…” diyor. Çocuk bir tane daha öpücük konduruyor. Kız, “Bir kez daha…”. Çocuk bir eliyle kızın kafasını kaldırıyor hafifçe, diğer eliyle ise kızın alnına yapışmış saçları düzeltiyor. Öpmüyor bu sefer. Kız kızarmış yanakları ve hıçkırmasına inat, çocuğu öpüyor. Sadece öpüyor. Uzunca. Hiç bitmeyecekmişcesine. 

Yağmurun dudaklarının arasına girmesine izin vermiyorlar. Sıcak nefeslerini birbirlerinin ağızlarına her verdiklerinde şarabın tadı ve kafası artıyor. Onları arkadan döven rüzgara inat, öpüşmeye devam ediyorlar. Çocuğun dirseği, şişeye çarpıyor. Şişe yuvarlanarak nehre düşüyor. Umurlarında değil aslında. Çünkü birbirlerini sevmekle meşgullerdi.

Meşgul oldukları şey, çok güzeldi.

Sadece,

Güzeldi. 

-

Oldukça basitti.

Şarap, kadeh ve Fransızca bir kaç eski müzik.

Camdan dışarı bakmak,

Camdaki yağmur tanelerini saymak.

O kadar basit ki.

Şaraba sarhoş olmak.

Durak var ve yok

Sadece alışveriş merkezinin önünde bir durak. En fazla beş bilemedin yedi kişi bekliyor otobüs. Programlanmışlar. Sıraya girmişler. Haklarını yemiyorlar.

Haklarını…

Bu hak değil. Bu programlanmak.

Ben orada önlerine geçsem, muhtemelen otobüs şoförü otobüse beni almaz veya oradaki bir avuç insanın tepkisiyle karşılaşırım.

Peki ya n’olmuş?

Önüne geçtiysem n’olmuş?

Benden bir adım sonra bineceksin dolu olmayan otobüse.

Cevap oldukça normaldi aslında,

“You are a robot, I am a human.”

Küçük bir doğru, sadece bir durak var.

-

“Aslında burada otobüs bekleyecek birine benzemiyorsun” 

Durakta otobüs bekleyen bir kız,

“Siz”in için ne kadar önemli olabilir ki?

Bir durak,

“O”nun için ne kadar önemli olabilir?

Bir otobüs,

“Ben”im için ne kadar önemli olabilir?

Beklemek,

“Biz”im için ne kadar önemli olabilir?

-

Yerdeki turuncu bir yaprak,

Rüzgarın dokunmasıyla ve insanların ona ayaklarıyla çarpmasıyla hareket edebiliyor.

Yerdeki turuncu bir yaprak,

Sizin için ne kadar önemli olabilir ki?

=

Ağaçlar kuruyor normal olarak, sonbahar bu işte, canım. Kurumuş ve ayaklarımın altında belki de acı çığlıkları atan bu yapraklar hep benim etrafımda. Her rüzgar estiğinde, pantolonumda, hırkamda -evet o meşhur siyah hırka-, ayakkabımda bir yaprak. Hatta inanır mısın, geçen günlerde Teoman dinlerken odama camdan kurumuş turuncu, iri bir yaprak girdi. İlginç aslında. Burada çok sarı yaprak var, çok sevdiğim.

“O kadar basit ki, şaraba sarhoş olmak”Bir nehir kenarında, ne bileyim, sevgiliniz olsa… Şaraba sarhoş olup, sevdiğinize daha da aşık olsanız… Ayaklarınızı soğuk nehre sokabilirsiniz. Çünkü şarap ve sevgili var. Burada şarap ucuz, çok sevdiğim. 

O kadar sade ki

Duştan çıktıktan sonra benim şu minik odamda, ben ayaklarına oje sürsem, sen de bir yandan saçımı okşasan, ıslak havluyla şakalaşsak.

O kadar sade ve basit ki…

Ah şu zam.

Biliyorsunuz ki büyük bir zam geldi Türkiye’de. Yoksa hükümetin dilinde, ‘güncelleme’ mi demeliydim? İnternetten bununla ilgili bir çok haber okudum.Yorumlar o kadar komik ki…

Buradaki sözde ‘destekleme’ olayı, aslında oldukça basit fark ederseniz. Az gelirli ve normal gelirli vatandaşın, yüksek gelirli vatandaşları kıskanması.

Misal bir yorum;

Misafir14 Ekim 2011 Cuma 18:18gayette yerinde bir uygulama geç bile kalınmış… itiraz edenleride merak ediyorum altlarında nasıl bir araba var 1600 cc nin üzerinde arabaya binecek olan vergisini verecek…

Vergisini verecek dedi vatandaş.Vatandaşımız muhtemel orta gelirli bir insan.

Bak vatandaşım, diyelim ki senin altında bir Opel marka araba var. Opel marka bir arabanın, ortalama fiyatları 30.000 - 75.000 TL arası değişiyor. Şimdi gelen zam ile birlikte fiyatı 15.000 - 30.000 TL artıyor. Yediğin kazığa dikkat et.

Yüksek gelirli bir insanın altında diyelim ki BMW veya AUDI var. 150.000 TL’lik bir araç varsayalım. Zamla birlikte bunun fiyatı 200.000 - 250.000 TL arası değişiyor.

Şimdi vatandaşım, senin yediğin kazığı onlar da yiyor değil mi?

İnkar etmene gerek yok.

Bu yüksek gelirli insan, geliri yüksek diye o arabanın vergisini öderken seninle eşit gelirli bir insan durumuna düşebiliyor. Ha senin seviyende olmaz, yine biraz üstünde olur, ama bu da kazık.Bize yedirdikleri kazığın -veya başka bir adı varsa siz söyleyin-, haddi hesabı yok.

Size bir örnek vererek yazımı sonlandırayım:

-Senesini bilmiyorum, İngiltere’de, Londra’da hükümet toplu taşıma araçlarına 25 Penny zam yapmak istiyor ve yapıyor. Zam yapılmasının üstünden sadece bir saat geçiyor ve insanlar protestolara başlıyor. Trene, taksiye veya otobüse binmiyorlar. Taksiciler bile isyan ediyor, zam yüzünden müşteri yok diye. Hükümet bir gün sonra fiyatları eskisi gibi yapıyor.

Hadi önümüzdeki kazığa afiyet olsun.

Woodpecker

The naughty little woodpecker
Knocked holes, crumbling the forest
The angry wood god turned his beak into poison!
The poor little woodpecker, his nest was poison, and his supper too
He touched his friends and they all died
The sad little woodpecker.
His little poison tears twinkle and shine…

Üşüyorum

Üşüyorum

Merhaba anneciğim,

Bir tek hasta olmadığım kalmıştı, hasta da oldum. Dur dur sakin ol. Şimdi derin bir nefes al ve sakince yazıyı oku.

Havaya terbiyesizlik edip ince giyindim bugün, evet. Çıkmadan önce de duş almıştım sıcacık aslında. Gel gör ki, derse yetişme telaşıyla, rüzgarı sağlı sollu yedim.

Şu anlarda insanın anne ve babasını ne kadar özlediğini bilir misiniz siz? Şuan bu yazıyı yazarken hem üzülüyorum, hem sizin ne kadar önemli olduğunuzu bir kez daha anlıyorum.

O bana zorla içirttiğin şehriye çorbasını ve bana “O bitecek Mete, senin iyiliğin için bunlar!” diye kızmanı özledim anne. Bana “Oo Mete Bey, hasta mı oldunuz?” diye bana kızmanı özledim baba. “Yine mi hasta oldun lan, iyi iyi takılırsın evde” diye benle dalga geçen abimi özledim.

Şimdi ben odamda olsam, yatağımın solundaki kalorifer çalışsa, ben yorgan ve yastıkla oraya yumulsam. Sonra sen her yarım saatte bir terleyip terlemediğime baksan, ateşimi alnıma kondurduğun öpücükle ölçsen, beş dakika sonra elinde tepsiyle bana yemek yedirsen. İlacı içirip, ben sana her zaman ki gibi “Anneeaa” desem, sarılsak yine.

Özledim anne. Burada karnı yarık yapan bir Japon kız yok.

Özledim baba. Burada bana patronluk taslayacak bir Japon kız yok.

Özledim be canım ailem, çok özledim.

ve hayır… ağlamamaya çalışıyorum.

-

-

Bak kız,

Bak sevgili.

Ben aldatırsam,

Seni bir şarap şişesiyle veya

Bir rakı sofrasıyla

Aldatırım.

Ben aldatırsam,

Yatağımdaki yastıkla,

Aldatırım.

-

-

“Would you like to join us?” dedi tanımadığım bir kız.

Cevap veremeden kendimi onların masasında buldum.

Beş kız, bir ben.

“What would you like to drink?” dedi masadan tanımadığım diğer bir kız.

Cevap veremeden önüme viski getirildi.

Beş kız gülüyor, bir ben gülmüyorum.

“What are you studying?” diye sordu masadan tanımadığım diğer bir kız.

Cevap veremeden “Wait let me guess… You are studying Animation?” dedi.

Kafa salladım.

Beş kız bana yaklaşıyor, bir ben geri çekiliyorum.

Beş kız ve bir ben.

Beş kızdan dördü beni övüyor.

Beş kızdan biri bana utangaç bakışlar atıyor.

Beş kızdan ikisi bana viskiyi içmem için ısrar ediyor.

Beş kızdan biri bana hala utangaç bakışlar atıyor.

Beş kızdan dördü bana “Lets go, dance!” diyor.

Beş kızdan biri bana hala utangaç bakışlar atıyor.

“Excuse me ladies, I need to go now”

Ağzımı deydirmediğim viskiyi orada bırakıp kapıya doğru gidiyorum.

Beş kızdan biri arkamdan geliyor.

“Can I ask you something?”

“Sure”

Beş kızdan biri dudağıma masum bir öpücük konduruyor.

“Wha…?”

Beş kızdan biri utangaç bir bakışla başını öne eğiyor.

“I am so sorry”

Beş kızdan biri utangaç adımlarla uzaklaşıyor.

Ben ise bir sigara daha yakıyorum kulüpten çıkınca.

İçime çekmeden salıyorum dumanı ve yoluma devam ediyorum.

“Simple things“ 

Blogspot merhaba

Şey, daha önce de vardı tabi Blogspot'um ama tumblr'ın ilgimi çekmesinin ardından buraya ara vermiştim. Aradan hemen hemen 1 sene geçmiş. Ne iştir, tumblr artık bir kaç kişi çerçevesinde dönüyor. Tercümesi, "Boku çıktı".

Merhaba Blogspot, özlemişim seni çok.